Uncategorized


Var að koma úr ánægjulegri skemmtiferð með afkomendum Þórarins Þorfinnsonar og Ingibjargar V. Guðmundsdóttur frá Spóastöðum. Fórum upp á Smalaskálaholt þar sem ég sagði frá örnefnum þar og nærliggjandi staða ásamt fornleifarannsóknum sem sýnt hafa fram á að hringlaga garður sem sést þar var hlaðinn á 12. öld og fornleifafræðingar eru spenntir fyrir því að rannsaka rústir innan garðsins.

Spóaafkomendur og viðhengi berjast við mýið með minni aðstoð. Ljósmyndari Ingibjörg Gísladóttir.

Steve Dubin kenndi hraðkúrs í HÍ um menningarátök innan safna. Flottur kennari og heillandi viðfangsefni.

Museum Matters

What makes an exhibition controversial? In his work Displays of Power, Steven C. Dubin explores this question by using a case study analysis to promote his thesis; anything and everything can turn out to be controversial. Highlighting some of the most talked about controversial exhibitions, such as the Enola Gay fiasco and the Sensation outcry, to demonstrate the struggle of how redefining American culture is a massive task in its self. Each case study shows a different way a organization could cause controversy and how the museum staff handled the onslaught of public criticism. Dubin believes that museums are at the front lines of culture wars and as such any dynamic change to the narrative of American culture is sure to receive backlash.

With an ever-diversifying audience, museums now have to not only appeal to but bring in a wide range of cultures and people if they hope to survive…

View original post 93 fleiri orð

museum geek

Well, my 2012 world tour of museum conferences is over. After three conferences in three countries in four weeks, plus time at the Smithsonian and visiting plenty of museums, I have aeons of raw mental material for processing and synthesis. But as I begin doing so, I thought I’d start at the end rather than the beginning, with thoughts inspired by the excellent keynote that David Fleming, CEO National Museums of Liverpool, gave at INTERCOM 2012.

Titled The Political Museum, David’s speech considered museums and the myth of neutrality. One of the standout concepts was the idea that “all cultural activity is political, but some is overt and some is covert.” He argued that museums should be overt in their political positions, acknowledging the inherent politicality involved in museum work, and that they should actively take positions on and around issues.

Unsurprisingly, this was a talk I loved…

View original post 1.222 fleiri orð

Museum Matters

This week, we read Nina Simon’s The Participatory Museum and discussed the myriad of ways museums can encourage visitors to engage, participate, and contribute. Simon’s book is full of rich examples highlighting the different levels of visitor participation. Examples vary from exhibits that allow visitors to rank their favorite objects and artwork to exhibits that visitors can create themselves by contributing personal objects. Simon mostly uses examples from medium to large museums and cultural institutions; at the end of some sections she emphasizes the applicability of participatory practices at smaller organizations. For instance, even a museum with limited space and a small budget can create a profile badge for visitors to choose an answer, “YES” or “NO,” to an opinion poll – one method Simon emphasizes as effective for participation.

For my interview, I spoke with Heather Cunningham, a curator consulting at Morven Museum and Garden in Princeton, NJ. Heather…

View original post 166 fleiri orð

Eftirlíking af höfuðleðri á Karl May safninu.

Eftirlíking af höfuðleðri á Karl May safninu. NY Times.

Mörg söfn og starfsmenn þeirra hafa lengi glímt við þessar viðkvæmu og eldfimu spurningar. Þær urðu sérstaklega áberandi undir lok síðustu aldar þegar indjánar í N.-Ameríku sóttu það stíft að fá líkamsleifar á borð við höfuðleður heim til sín til greftrunar. Þeir börðust einnig fyrir því að fá helgigripi sína til varðveislu.

Indjánaættbálkunum varð vel ágengt í þessari baráttu sinni sem markaði þáttaskil í stefnu flestra safna hvað varðaði gripi sem snertu trúarbrögð og gamlar líkamsleifar. Algeng lausn hefur verið sú að gripum þessum hefur verið skilað til afkomenda þeirra sem taldir eru hafa átt eða tengst gripunum. Erfiðara er þegar sönnunarbyrði er krafist fyrir t.d. höfuðleðrum. Eru þau af forfeðrum tiltekins ættbálks? Sum söfn neita í slíku tilfelli að afhenda slíka gripi nema full vissa sé fyrir slíkum tengslum. Önnur hafa hins vegar sett sér þá stefnu að jarðsetja allar líkamsleifar sem varðveittar hafa verið á safninu. Enn eru líka söfn sem halda því fram að varðveisla, skráning og rannsóknir á safngripum, til að mynda höfuðleðrum, sé á meðal mikilvægustu starfa safna.

Greinin Lost in Translation: Germany’s Fascination With the American Old West í The New York Times fjallar um deilur sem snerta kröfur Sault Ste. Marie Tribe af Chippewa indjánaættbálknum á hendur Karls Mays safnsins í Þýskalandi um afhendingu höfuðleðra sem þar eru varðveitt.

Mannréttindabaráttumaðurinn og lögfræðingurinn Munir Said Thalib var myrtur með eitri um borð í flugvél á leið til Amsterdam frá Indónesíu 7. september 2004. Talið er að leyniþjónustan í Indónesíu beri ábyrgð á dauða hans en tilraunir til að draga morðingja hans til ábyrgðar í gegnum dómskerfið hafa ekki borið árangur.

Munir í safni helgað minningu hans Omah Munir. Mynd af HWO.

Mynd af Munir í safni helgað minningu hans, Omah Munir. Mynd af HWO.

Nú hefur Suciwati, ekkju Munirs, og nánum vinum hans tekist að byggja upp og opna safn, Omah Munir, í minningu hans. Því miður er heimasíða safnsins ekki enn komin með enska útgáfu en það er í bígerð. Omah Munir þýðir bókstaflega „heimili Munirs“ og er líkt og nafnið gefur til kynna heimilið þar sem hann bjó áður með fjölskyldu sinni. Í safninu gefur að líta persónulega muni Munirs og síðustu stundir lífs hans en líka lýsingu á mannréttindabaráttu hans og stöðu mannréttindamála í Indónesíu.

Markmið aðstandenda safnsins er að fræða unga kynslóð Indónesíubúa um mannréttindabrot hersins og fyrri stjórnvalda og halda áfram baráttunni fyrir að sannleikurinn fyrir fjöldamorðum og glæpum fyrri tíma verði gerður opinber og ættingjar þeirra sem urðu fyrir barðinu á mannréttindabrotum stjórnvalda verði beðnir afsökunar og fái einhverjar sárabætur. Ætlunin er að starfa með skólum í nágrenninu auk þess sem öflugt vinafélag sjálfboðaliða beitir sér fyrir fræðslu og fjárstuðningi en safninu hefur líka borist mikill stuðningur úr ýmsum áttum í samfélaginu.

Nýleg heimildamynd um fjöldamorðin á vinstri mönnum, The Act of Killing, hefur vakið mikla athygli á Vesturlöndum. Hún lýsir morðunum frá sjónarhorni morðingjanna og með þátttöku þeirra. Þeir eru stoltir af verknaði sínum og þess fullvissir um að verða aldrei dregnir til ábyrgðar enda njóta þeir verndar háttsettra aðila. Myndin er áhrifamikil og margverðlaunuð og ég mæli með því að horft sé á hana. Ekki síst til að sjá hvernig leikstjórinn JJoshua Oppenheimer nálgast þetta viðkvæma umfjöllunarefni.

Þrátt fyrir að myndin hafi beint sjónum margra að gömlum syndum Indónesískra stjórnvalda þá virðist hún ekki hafa orðið til mikilla opinberra viðbragða í átt til friðþægingar við aðstandendur fórnarlambanna. Opnun Omah Munir hefur vakið nokkra athygli í fjölmiðlum og ágætis umfjöllun um sögu mannréttindabrota í Indónesíu og safnið sjálft má sjá í Jakarta Post og Inside Indonesia. Mannréttindamál og uppgjör við fortíðina hefur einnig haft nokkur áhrif á komandi kosningar í Indónesíu líkt og sjá má á umfjöllun dr. Vannessu Hearman, kennara í Indónesíufræðum við Háskólann í Sidney, á History Workshop Online og í Inside Indonesia.

Í dag muna fáir af yngri Indónesunum eftir harðstjórn Suhartos og margir sjá efnahagslegan stöðugleika þess tíma í glæstu ljósi – ekki ósvipað því sem margir rússar líta aftur til Stalínstímans. Starf safnsins er því mikilvægt og góð ábending um að hægt er að vinna jákvætt úr erfiðum málum sem snúa að gjörðum og þöggun stjórnvalda.

Svona gerist of oft hver sem verslunin er – og á náttúrulega ekki að líðast.

DR. GUNNI

2014-07-18 12.42.39
Ég er svaka sólginn í svona kleinuhringja-ferskjur (eða hvað þetta heitir). Þetta er árstíðarbundin vara eins og kirsuberin (annað uppáhald) og bara til í 1-2 mánuði á sumrin. Framvegis mun ég þó muna að kaupa þetta ekki í forpökkuðum umbúðum heldur þukla hvern ávöxt í lausu. Það er fáránlega svekkjandi eftir að hafa étið 2 ferskur (sem voru frekar vondar) að restin sé orðin svona daginn eftir að maður kaupir þetta. Nóatún bauð upp á þennan viðbjóð. Líklega best að hætta bara að eiga viðskipti við Nóatún – rándýr búð og léleg.

View original post

Eftirfarandi síða »