Menntun og vöktun með því sem er að gerast í menningarmálum í samfélaginu er mér umhugað og því er gaman að fjalla örlítið um námið mitt í Háskóla Íslands þessa stundina.

Er núna nýkominn úr tíma hjá bandarískum prófessor, Steven C. Dubin, í námskeiðinu Dusting off/Dusting up: Museums in a Global Perspective. Námskeiðið fjallar um hvernig söfn endurspegla breytingar í menningu, pólitík og samfélagi og hve víðtæk málefni og mismunandi þrýstihópar hafa áhrif á söfnin. Fjallað er sérstaklega um söfn í Bandaríkjunum og Suður-Afríku í þessum tilgangi. Námskeiðið er kennt sem hraðnámskeið sem felur í sér stífa kennslu um þrjár helgar í janúar en síðan skilum við ritgerð í mars.

Dubin kennir á gamaldags klassískan máta, þ.e.a.s. hann heldur fyrirlestur, en við getum spurt hann mikið út úr og þá fer hann á flug við nánari útskýringar og raun mikið ýtarlegri en spyrjandinn hefði búist við. Hann er mjög líflegur, gjörþekkir efnið og gætir þess vel að útskýra aðstæður, málefni og hópa sem tengjast hverju umfjöllunarefni. Þetta þýðir að hann hefur útskýrt samfélag og tíðaranda á viðkomandi stöðum mjög ítarlega fyrir okkur og sem heillar mig algerlega upp úr skónum.

Til þessa höfum við farið yfir, svo eitthvað sé nefnt, tilraunir Mattel inc. til að búa til glanssýningu í virtu safni um Barbie dúkkurnar en voru gripnir með allt niðrum sig 1994, heiftarlegar deilur um hvernig sýna bæri Haarlem árið 1969, kynna sögu Íra í New York 1996, hvernig rétt væri kynna sprengjuflugvélina Enola Gay, sem varpaði kjarnorkusprengjunni á Hiroshima, árið 1995 og veiðar á Búskmönnum í S-Afríku og hvernig þeir voru hafðir til sýnis og hvernig sýning um þá vakti loks athygli á bágri stöðu þeirra.

Dubin er nú á leið af landi brott en eftir er rannsóknin hjá mér sem verður um áhrif Hólmsteins-Laxness deilunnar á handritadeild Þjóðarbókhlöðunnar sem lenti í átakasvæðinu.